Wilma o sobie [#3] - Jak (nie) zostanę naukowcem

Przyjmowanie się do nowej pracy, wiąże się z badaniami lekarskimi i uzyskaniem odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego. Niestety i ja musiałam się o takowe postarać, więc poszłam była na badania. 

Punktualnie o godzinie 9:10 przybyłam do Centrum Medycyny Pracy w swoim mieście powiatowym i grzecznie poczekałam na swoją kolej przy "punkcie pobrań". Spodziewałabym się pierwej wybuchu III wojny światowej i ataku terrorystycznego, aniżeli spotkania na poczekalni swojego starego i sprawdzonego lekarza z gminnego ośrodka opieki zdrowotnej. Początkowo nie dowierzałam swym oczom, w końcu minusowa wada wzroku z astygmatyzmem, mogą zrobić w konia człowieka, nawet z najlepiej dobranymi szkłami optycznymi, przez najlepszego specjalistę w województwie. Nie byłam pewna, więc udawałam, że go nie widzę. Na szczęście szybko przyszła na mnie kolej i poszłam odwalić całą procedurę badań lekarskich. 

Starego znajomego Doktora spotkałam ponownie przy gabinecie lekarza medycyny pracy. Doktor od razu zagadał i użył przy tym największego kalibru, strzelając we mnie pytaniem o treści: 

- No i jak tam Wilmo, jest już habilitacja?!

Czasu na pozbieranie się, po usłyszeniu (tak bez żadnego wstępu, odpowiedniego zagajenia, przygotowania mnie na tak mocny strzał i to znienacka) owego pytania, miałam niewiele. [A trzeba wiedzieć, iż w ostatnim czasie to bardzo niewygodne pytanie dla Wilmy.] Uśmiechnęłam się i nie ukrywając zaskoczenia, zgodnie z prawdą odpowiedziałam: 

- Panie! Ja mam problem z magisterką, a Pan mi tu z habilitacją gitarę zawraca....

- Oj tam, przesadzasz. Dlaczego?

Z rozbrajającą szczerością odrzekłam: 

- A bo mi się nie chcę! 

- A to już jest lenistwo, Wilmo.... 

- Tak! Nazwijmy rzeczy po imieniu: to jest prawdziwe lenistwo. Nie chce mi się już bawić w studentkę - za stara jestem. Do tego moje studia specjalistyczne są aż w Toruniu, za daleko... i też już mi się nie chce tak dojeżdżać. 

- A nie chcesz się tam przeprowadzić? To bardzo ładne miasto. 

- Nie. Wolę jednak te swoje Kaszuby, a w najgorszym wypadku Trójmiasto, Panie Doktorze. 

Zostałam wezwana do gabinetu. Po wyjściu i szykowaniu się do opuszczenia poczekalni, Doktor czekając na swoją kolej rzucił mi na pożegnanie: 

- No to czekam na tą habilitację Wilmo! Na razie! 
"Co oni się tak wszyscy na mnie uwzięli??!!" - pomyślałam wychodząc z budynku CMP.

Pamiętam gdy broniłam swojej pracy licencjackiej, na koniec po ogłoszeniu wyników dyrektor instytutu powiedział, że mam iść na magisterkę i to KONIECZNIE! Pozostali panowie z komisji również mnie do tego namawiali, różnie to argumentując. Trochę dziwiła mnie postawa promotora, bo doskonale mnie znał i wiedział, że można mi mówić, zachęcać, prosić... ale ja i tak zrobię co będę chciała. A to, że chodzę własnymi drogami to też już wie, jak również i to, że w tę drogę lepiej mi nie wchodzić. Podczas gdy dyrektorowi chodziło o kolejnego studenta, bo im więcej studentów tym lepiej, bo za każdym studentem idą pieniądze itp. to promotor wiedział, że na poważnie odchodzę z gdańskiej uczelni i idę do Torunia, z wiadomych względów. [Toruń to taka "Mekka" Archiwistów]. Ale jakim cudem zachęcał mnie do tego recenzent, żywiąc nieskrywaną nadzieję, że będę kontynuować rozpoczęte badania na magisterce? Oj... węszę w tym jakiś podstęp! Ale tak na poważnie. Nie otworzyłam sobie kolejnego problemu badawczego w zakończeniu swojej pracy licencjackiej i przez to, chyba jasno, akcentowałam, że pójdę inną drogą niż dotychczas. Jaką? A tego oprócz mnie i Pana Boga nie wie nikt. Taka dociekliwa jestem i chciałbym wiedzieć o co Szanownej Komisji tak naprawdę chodziło... Jednak tego już się nie dowiem, więc zajmę się sobą. 

Jeśli o mnie chodzi to ostatecznej decyzji co do magisterki jeszcze nie podjęłam. Mam na to sporo czasu. Do września jeszcze daleko. Niemniej jednak mam mieszane uczucia. Tytuł magistra mają teraz wszyscy. Dają każdemu, kto tylko przyniesie do dziekanatu pracę dyplomową, nieważne czy napisał ją samodzielnie, czy ktoś, za "drobną" opłatą. Takich leszczy mam w swojej własnej rodzinie. Z resztą pisanie prac dyplomowych na zlecenie to temat rzeka, który w tym momencie jest najmniej istotny. Aby pracować w zawodzie i być szeregowym pracownikiem tytuł magistra nie jest mi potrzebny. Inna sprawa, gdy na poważnie bierze się pod uwagę jednocześnie pracę zawodową i naukową. Bawić się w naukowca, fajna rzecz, ale to jednak ciężki kawałek chleba.... Nie wiem czy dobry będzie dla mnie. 

Obserwowałam na studiach ten naukowy światek. Jejuuuu... jacy oni są tam (prawie) wszyscy poważni.... Nie wiem czy pasowałabym do tego środowiska. Lubię sobie często, jak nie zawsze, pośmieszkować, a o swoich cynicznych i ironicznych uwagach nie wspomnę. Pisanie poważnych tekstów naukowych to dla mnie męka pańska... I zawsze dziwi mnie fakt, gdy dostaję pozytywne opinie dot. moich prac. Albo te osoby kłamią, bo nie chcą robić mi przykrości, albo mówią prawdę. Jeśli to pierwsze to okey. Mogę sobie zrobić magistra dla tzw. większego wynagrodzenia i tyle. A jeśli to drugie? To gorsza dla mnie sprawa, ponieważ to jednak świadczy o tym, że jakieś tam predyspozycje do wykonywania zawodu naukowca mam i byłoby grzechem tak olać to z powodu lenistwa. I cóż zatem począć....? Jaką drogę obrać....? Jak żyć...? Jak żyć...? Panie Donaldzie, absolwencie mojego wydziału, jak żyć...?