Wilma i jej refleksje [#3] - Pożegnanie z resentymentem

Jesienny październikowy poranek. Słonce leniwie wspinało się na nieboskłon, by zaraz potem schować się za gęste, czarne chmury zapowiadające ulewny deszcz. Wilma obudziła się dziwnie spokojna. Wiedziała, że tego dnia, pomimo przeziębienia, musi pojechać do Gdańska. Sukienkę, buty i ciepły jesienny płaszczyk przygotowała poprzedniego dnia. Nie wiedziała co czeka ją za 5 godzin, ale wiedziała jedno: "Muszę! Obiecałam to kiedyś sobie..." 

Po kilku godzinach była już gotowa. Czarna sukienka, biały żakiet z czarnymi dodatkami, czarne szpilki, subtelny makijaż, wszystko po to by czuć się pewnie. W myślach wciąż powtarzała ułożoną kilka dni temu kwestię, którą miała wypowiedzieć gdy nastąpi ta szczególna chwila. Już na samą myśl, że będzie musiała je wypowiedzieć drżały jej ręce. Nie do końca rozumiała, dlaczego tak się bała. A może chodziło o to, że musiała się tam pojawić osobiście? I nie mogła liczyć na innych, tylko na siebie?

W pociągu nie miała ochoty na czytanie. Rozmyślała. O tym jak to będzie, kto będzie. Jak zareaguje na jej przybycie ta najważniejsza osoba, dla której postanowiła poświecić tyle czasu. W duchu modliła się o to, aby nikt z pozostałych uczestników nie zwrócił na nią uwagi, nikt nic do niej nie mówił, nic od niej nie chciał. Najchętniej zamieniła by się w niewidzialną istotę i zmaterializowała się dopiero w odpowiedniej chwili. Niestety, tak się jednak nie mogło stać. 

Do byłej Alma Mater dotarła na pół godziny przed rozpoczęciem uroczystości. Usiadła na ławeczce, tam gdzie zawsze siedziała, czekając na wykłady. Z tego miejsca mogła obserwować kto wchodzi do sali. Serce biło coraz mocniej i szybciej. Próbowała wyciszyć oddech i uspokoić emocje. Udało się jej to osiągnąć w miarę skutecznie.  W końcu nadszedł czas, aby ruszyć w stronę zaproszonych gości. 

Zajęła miejsce i spokojnie czekała. Do sali wchodzili profesorowie, których będąc studentką lubiła mniej lub bardziej. W końcu wszedł On, dostojny Jubilat. Miała na koniec wręczyć jemu, wyhaftowany przez siebie obraz.

Uroczystość Wręczenia Księgi Pamiątkowej odchodzącemu na emeryturę profesorowi z Wydziału Historycznego, rozpoczęła się punktualnie o 13stej. Wszyscy zaproszeni goście zajęli miejsca, pierwszy zabrał głos Dziekan Wydziału, witając wszystkich zgromadzonych uczestników tego wydarzenia. Po nim zabrali głos kolejno Rektor i Prorektorzy UG oraz profesorowie, goście i przedstawiciele innych uczelni i instytucji naukowych. Wilma była jedną ze studentek profesora. Pamiętała go doskonale, a zwłaszcza jego wykłady, na które chodziła co piątek o 8:00 rano. Sam sposób przekazywania wiedzy profesora nie był fascynujący, ale chodziła, bo lubiła tą epokę. 

W czasie studiów na I roku wiele słyszała plotek na temat profesora od starożytności. Nie było nikogo na roku, kto by nie słyszał o jego prywatnych problemach, o poglądach politycznych i steki studentach, których "uwalał" na egzaminach, a często też wyrzucał ze studiów. Mało kto wiedział o pokaźnym dorobku profesora, mało kto mówił o jego wielkiej empatii, rodzinnej atmosferze, którą stwarzał wśród współpracowników i kolegów. 

Wilma słuchała ze zdumieniem życiorysu profesora oraz wspomnień obecnych na uroczystości jego kolegów, koleżanek i współpracowników. W pewnym momencie zaczęła odczuwać żal, do wszystkich tych nauczycieli akademickich, którzy próbowali oczernić go, poprzez opowiadanie nowoprzybyłym studentom ciekawych historyjek o profesorze, gdzie najwyraźniej szczerze go nie lubili lub nie mogli się z nim w jakiś sposób równać. Wilma doskonale pamiętała aferę, gdy studenci archiwistyki z starszego rocznika, odbywając praktyki zawodowe, postanowili zajrzeć w IPN-owiekie teczki starożytnika i rozpowszechnić znalezione, sensacyjne wiadomości o nim i jego rodzinie. Już wówczas czuła, że to co robią jest, nie tylko niezgodne z etyką archiwisty, ale po ludzku wręcz podłe. 

Jako jedna jedyna, była studentka, obecna wśród doktorów i profesorów zwyczajnych, nadzwyczajnych, niebędącą pracownikiem tejże uczelni, zastanawiała się w trakcie uroczystości, gdzie są ci wszyscy "dupowłazy" profesora. Z czasów swych studiów pamiętała kilkoro doktorantów i studentów, którzy latali za profesorem jak opętani. Im to profesor poświęcał swój cenny czas, dyskutując, czytając i poprawiając im prace, artykuły, udzielając dobrych rad, a przecież mógłby w tym czasie pobawić się z wnukami, pójść na kolację z żoną, którą przez swoją pracę naukową bardzo zaniedbywał. Gdzie oni się podziali? 

Dlaczego więc postanowiła przyjechać i wręczyć osobiście (choć bardzo tego nie lubi)  profesorowi swój obraz, przygotowany specjalnie dla niego z uwzględnieniem cytatu jego ulubionego mówcy i elementami sztuki starożytnego Rzymu? Przecież mogłaby go wyśmiać, wyszydzić i oczernić jeszcze bardziej jak większość jego kolegów i studentów. Mogła. Tyle tylko, że podjęła inną decyzję. Wybrała inną drogę. Postanowiła dowiedzieć się, jeszcze rok temu, od innego profesora, kiedy profesor odchodzi na emeryturę. Dopytywała się o konkretny dzień, godzinę i wreszcie pojechała. Sama. Zawiedziona tymi, którzy odmówili jej towarzystwa. I choć bardzo czuła się nieswojo w tak poważnym gronie, to zdusiła w sobie tę niechęć, stres, uprzedzenie do niektórych profesorów i stanęła przed szanownym jubilatem. 

Reakcja profesora i podziękowanie za jej obecność dowiodły, że zrobiła zwyczajnie dobry uczynek i wybrała właściwą drogę...